Een 13-tal kilometer voor de kust van Westelijk Ierland liggen de Skellig-islands, kleine rotseilandjes die als grillige tanden uit de Atlantische Oceaan steken.
Van de 6de tot de 12de eeuw werd Skellig Michael, het grootste (al is dat relatief) van de twee eilandjes, bewoond door monniken die er in complete afzondering woonden, volledig overgeleverd aan de grillen van water en wind.
De site is niet het enige kloostereiland voor de kust van Ierland, maar het is wel het best bewaarde. 600 (!!) oneven, gladde uit rots en steen gekapte treden leiden 230 meter hoog naar de overblijfselen van een klooster met rudimentaire, stenen beehive-hutten.

Skellig Michael, beehive cells and Small Skellig

Skellig Michael, beehive cells and Small Skellig – © Arian Zwegers

Het is een stukje authentiek, uniek en wild Ierland. Er zijn geen toeristische voorzieningen (geen souvenirshop met boeken :-() en je drinkt best niet te veel op voorhand, want als je moet gaan, is het ophouden tot je weer op het vasteland bent.
Ook dachten de monniken al die jaren geleden niet aan relingen. Zo staat er in een brochure dat het geen schande is om op je achterwerk langs de treden naar beneden te schuiven. Het pad is steil, en de oceaan kolkend en woest. Better safe than sorry.

Waarom al deze uitleg? Ik was van plan om Skellig tijdens mijn rondreis van Ierland in augustus 2014 (samen met goede vriend Daniël) te bezoeken. Ik keek er met zeer gemengde gevoelens naar uit. Ik ben een bangerik – iets waar ik niet speciaal trots op ben – maar soms moet een mens grenzen verleggen, zelfs als dat betekent dat je misschien de dood in de ogen zal kijken (naast bangerik ben ik ook een drama queen).

Maar bon, terug naar het verhaal. Skellig Michael is enkel per boot te bereiken. Je moet op voorhand je plaatsje reserveren, want de de vraag is veel groter dan het aanbod.
Voor we naar Portmagee vertrekken, de plek waar onze boot zal vertrekken en zo’n 81 km van het hotel waar we overnachten, bel ik nog even naar de rederij. “Er is wel wat wind, maar de trip gaat door,” wordt me verzekerd.
We springen de auto in en komen zo’n twee uur later aan (de Ierse wegen zijn niet van de snelste). De wind trekt en kreunt, en het wordt moeilijker om mijn zenuwen onder controle te houden. Aan het vertrekpunt staan enkele mensen, maar er is geen boot te bespeuren. Een man komt naar me toe. “I’m really sorry, we can’t risk it.” De wind is te veel in kracht toegenomen; de trip is geannuleerd.

Heel eerlijk? Mijn eerste gevoel is opluchting dat ik met zo’n weer de open zee niet op moet en ver weg kan blijven van verraderlijke trappen en koude, woelige oceaan.
Dan volgt natuurlijk spijt. Het zou sowieso een onvergetelijke ervaring geweest zijn, met een geweldig verhaal achteraf. En is het dat niet waar ik vooral naar op zoek ben? En sinds Star Wars VII heb ik dubbel spijt, want ik zou er Luke Skywalker gevonden hebben!
We kunnen vanaf de kust nog net een foto nemen van de Skellig-eilandjes, voor ze door mist en regen langzaam verdwijnen, en voor mij althans nog even een mysterie blijven.

Skellig Islands Ierland

Skellig en Ierland bij Bol.com

Koop je via bovenstaande links, dan krijg ik op het bedrag een kleine commissie. Dit heeft geen enkele invloed op de prijs voor jou als koper, maar steunt mij wat bij het onderhoud van de site :-). Dank je wel!

Skellig Michael Safety Guide

Het Ierse Office of Public Works heeft een safety guide met enkele veiligheidsvoorschriften opgesteld:

Deel: